Η χαμένη άνοιξη είναι το πρώτο μέρος της ανολοκλήρωτης τριλογίας Δίσεχτα χρόνια του Στρατή Τσίρκα, αλλά τελικά αποτελεί το κύκνειο άσμα του. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη Ωροσκόπιο και Κλεψύδρα. Τα κύρια πρόσωπα του βιβλίου, ο Αντρέας, η Φλώρα και η Ματθίλδη, μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι έρωτα, πολιτικής και παράνοιας. Η αφήγηση δυνατή, με ένα ιδιαίτερο ύφος από τη μέση περίπου του βιβλίου, όταν αναφέρεται στη Φλώρα, η οποία οδεύει ολοταχώς προς την τρέλα, αφού πλέον δεν μπορεί να κάνει το γλάρο μέσα στο κεφάλι της να ησυχάσει. Ειδικά το κεφάλαιο ΧΙΙΙ είναι συνταρακτικό! Όλη η ιστορία δίνεται ως χρονογράφημα των Ιουλιανών του 1965 και καταλήγει στην κηδεία του Σωτήρη Πέτρουλα, με ένα κρεσέντο συναισθημάτων που ξεχειλίζουν την ψυχή.
Πέρα από την πολιτική τοποθέτηση του βιβλίου, πρόκειται για ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό δημιούργημα, με πολύ έντονο ρυθμό και αριστουργηματική αφήγηση.
Η χαμένη άνοιξη
Στρατής Τσίρκας
Εκδόσεις Κέδρος 1976
36η έκδοση 2005
Ο Lawrence Krauss είναι θεωρητικός φυσικός στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα. Σε αυτό το βιβλίο καταπιάνεται με ένα πανάρχαιο ερώτημα: Γιατί υπάρχει Κάτι αντί για Τίποτα; Ή αλλιώς: Γιατί -καλύτερα πώς- δημιουργήθηκε το Σύμπαν; Παραθέτοντας τις τελευταίες ανακαλύψεις της Κοσμολογίας, αλλά και τη θαυμαστή πορεία της επιστημονικής σκέψης μέχρι σήμερα, καταλήγει στην επικρατούσα θέση: Το Σύμπαν δημιουργήθηκε από το καθαρό Τίποτα! Η ύλη, η ενέργεια, ο χώρος, ο χρόνος, ακόμα και οι ίδιοι οι νόμοι της φύσης είναι αποτέλεσμα κβαντικών διαταραχών και ασυμμετριών.
Συμβαίνει κάποιες λίγες φορές, να διαβάζεις ένα βιβλίο και να μένεις άναυδος. Να μην πιστεύεις ότι ένας συγγραφέας μπορεί να γράφει με τέτοιον τρόπο. Και ένα ευχάριστο συναίσθημα σε κατακλύζει όταν διαβάζεις σε ένα βιβλίο κομμάτια άλλων βιβλίων, ακόμα και αποσπάσματα επιστημονικών δημοσιευμάτων, τόσο αριστοτεχνικά πλεγμένα μεταξύ τους, μέσα από μια αφήγηση μεταξύ Ζορμπά και Ντοστογιέφσκι. Κάποια βιβλία είναι εντελώς αναπάντεχα!
Είναι μεγάλη τύχη σ’ αυτή τη ζωή να βρίσκεις έναν άνθρωπο σαν τη Λωξάντρα. Ένα ιστιοφόρο με πάντα φουσκωμένα τα πανιά. Ένα καταφύγιο σε κάθε δύσκολη στιγμή. Έναν άνθρωπο-στύλο που τα βάζει με όλους, ακόμα και με την Παναΐα. Όταν η Λωξάντρα κάνει τάμα στην Μπαλουκλιώτισσα, η Παναγία τρομάζει. Και πάντα της κάνει το χατήρι!
Μπορεί η ζωή στον πλανήτη Γη να είναι αποτέλεσμα καθαρά τύχης; Ποιες είναι οι πιθανότητες ένας ανεμοστρόβιλος να «κατασκευάσει» ένα αεροπλάνο, σηκώνοντας και στροβιλίζοντας τα κομμάτια που το αποτελούν; Μπορεί από τύχη να φυτρώσει μια προβοσκίδα ελέφαντα σε ένα χταπόδι;
Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1986. Τότε ο συγγραφέας παρουσίασε για πρώτη φορά ένα πρόγραμμα σε ηλεκτρονικό υπολογιστή (Mac) προσομοίωσης μεταλλάξεων και φυσικής επιλογής. Ο υπολογιστής παράγει τυχαία μεταλλάξεις και ο χειριστής (παίζοντας το ρόλο της φυσικής επιλογής) επιλέγει τις βιομορφές που θέλει και έτσι κατευθύνει την εξελικτική πορεία. Από τότε, το πρόγραμμα άλλαξε αρκετά, νέα γονίδια προστέθηκαν, βελτιώθηκε, έγινε πιο πολύπλοκο και σήμερα μπορείτε να το βρείτε online στο site 
Πέρα από κάθε άποψη περί θείου, πέρα από λατρευτικές, θρησκευτικές, θρησκειολογικές, ακόμα και ιστορικές επιστημονικές προσεγγίσεις, το ευαγγέλιο του Ματθαίου είναι καταφυγή ηθικής, στήριγμα παρηγορητικό, ανακούφιση ψυχής για πολλούς ανθρώπους. Λογοτεχνικά φτωχό, αλλά με έντονο συναίσθημα και πλήρες ψυχικής έξαρσης μέσα στην απλότητά του, θεωρείται το πρώτο ευαγγέλιο που γράφτηκε στα αραμαϊκά και μετά στα ελληνικά. Η επί του όρους ομιλία, ίσως το ομορφότερο και πιο ανθρώπινο μέρος ολόκληρης της Αγίας Γραφής, παρουσιάζεται γλαφυρά, ενώ οι πολλές παραβολές του Χριστού φαίνεται πως έχουν περιληφθεί σκόπιμα για την καλύτερα διάδοση της διδασκαλίας του.
Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατωτέρου μου και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από τη συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.
Μέσα στον κυκεώνα της οικονομικής κρίσης πλήττεται και κάθε προσπάθεια συνεχιζόμενης εκπαίδευσης. Τα συνέδρια παραπαίουν, τα σεμινάρια μειώνονται δραματικά και ακόμα και τα υποχρεωτικά μαθήματα εκπαίδευσης κινδυνεύουν να σταματήσουν. Ο λόγος διττός: η συμμετοχή είναι ελάχιστη, καθώς το οικονομικό βάρος συμμετοχής σε ένα συνέδριο γίνεται δυσβάσταχτο, αλλά και οι χορηγίες των εταιρειών έχουν πρακτικά μηδενιστεί.
Είναι το πρώτο βιβλίο του Νίκου Θέμελη που διαβάζω, και το τελευταίο του πριν φύγει τον περασμένο Αύγουστο. Είναι μια ιστορία που κάνει ένα μεγάλο κύκλο, διατρέχοντας πολλές δεκαετίες, ξεκινώντας από το Λονδίνο, πηγαίνοντας πίσω στη Μικρά Ασία, την εποχή της Μεγάλης Καταστροφής, και επιστρέφει στην Αθήνα, σχεδόν πενήντα χρόνια αργότερα. Καθώς έχω μια ιδιαίτερη σχέση με την Αλήθεια και την αναζήτησή της, ο τίτλος, αλλά και το περιεχόμενο, είναι ελαφρώς παραπλανητικός. Οι αλήθειες δεν είναι πολλές, είναι μία. Η παραδοχή ότι υπάρχουν πολλές αλήθειες οδηγεί σε λογικά αδιέξοδα. Ο τίτλος είναι μεταφορικός: η «αλήθειες» είναι οι απόψεις, οι τρόποι σκέψεις, το σύστημα πεποιθήσεων, τα «πιστεύω» και οι αντιλήψεις των ανθρώπων. Υπό αυτή την οπτική, το βιβλίο είναι μια συλλογή από συγκρούσεις «αληθειών» στην Ελλάδα του περασμένου αιώνα: Τούρκοι, Έλληνες, κομμουνιστές, βασιλόφρονες, γονείς, παιδιά, ομοφυλόφιλοι, εθνικόφρονες, καθηγητές, ιστορικοί. Όλοι έχουν τη δική τους «αλήθεια», που την υπερασπίζονται συχνά έως θανάτου.
Θεωρείται ένα από τα καλύτερα (ίσως το καλύτερο) έργο αστυνομικής λογοτεχνίας που γράφτηκε ποτέ. Έγινε κινηματογραφική επιτυχία από τον Τζων Χιούστον, με τον Χάμφρι Μπόγκαρτ στο ρόλο του σκληρού ντετέκτιβ Σαμ Σπέιντ. Το γεράκι της Μάλτας είναι ένα αστυνομικό με γρήγορη δράση, ζωντανή αφήγηση, πολλές ανατροπές και μια ιδιαίτερη «λύση» στο τέλος. Το βιβλίο ξεχωρίζει από άλλα παρόμοια του είδους, π.χ. τα έργα της Αγκάθα Κρίστι, που στο τέλος ο ήρωας αποκαλύπτει το δολοφόνο, αφού ψάχνει να τον βρει σε όλες τις υπόλοιπες σελίδες. Εδώ, ο Σαμ Σπέιντ γνωρίζει σχεδόν από την αρχή ποιος σκότωσε ποιον και προσπαθεί να ξεδιαλύνει τις αιτίες όλου αυτού του κουβαριού. Οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και στο τέλος, παρά τις προσπάθειές του να «διευθετήσει» το ζήτημα, τα πράγματα παίρνουν το δικό τους φυσικό δρόμο εξέλιξης.1365-2982/asset/olbannerleft.jpg?v=1&s=3e6d8ce2ac034ad1307e3fe33dabe31e3066bbe7)
1365-2982/asset/olbannerright.jpg?v=1&s=4a76424ffd9242654d7ac122068c2cb93e0562c3)
Το μεγάλο και έγκριτο περιοδικό Anaesthesia που εκδίδεται από το Association of Anaesthetists of Great Britain and Ireland ανακοίνωσε ότι 
Ο Τάρας Μπούλμπα από τα παιδικά μου χρόνια ακόμα, μου άναβε τη φαντασία, όταν από τη βιβλιοθήκη του πατέρα μου, σε έκδοση ΒΙΠΕΡ με καλούσε. Είχα κοιτάξει το οπισθόφυλλο και ήξερα ότι ο Τάρας ήταν ένας τρομερός Κοζάκος. Ξεφύλλιζα το βιβλίο και από μέσα ξεπετάγονταν μάχες, αίμα, μίσος και δυστυχία. Κάτι με μαγνήτιζε να το διαβάσω, αλλά ο φόβος αυτών που θα ζούσα εκεί μέσα δεν με άφηνε.
-Πόσες κιθάρες μπορούν να χωρέσουν σε ένα θέατρο; Πενήντα; Εκατό; -Μάλλον ακόμη περισσότερες.
