Ιστολόγιο Ιωάννη Σάββα

Ένα από τα άσχημα αυτής της πόλης είναι η αδράνειά της. Δεν κινείται τίποτα. Κι ό,τι κινείται καρκινοβατεί. Σε μια πολιτιστικά νεκρή πόλη (δείτε το φετινό πρόγραμμα του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης) οι νησίδες πολιτισμού είναι δυσεύρετες. Και οι περισσότερες προσπάθειες χάνονται στην ανοργανωσιά, την αμάθεια, το συντηρητισμό και …την πολιτική.

Η Χορωδία Ενηλίκων του Δήμου Θερμαϊκού ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2008 από το Πολιτιστικό Κέντρο του δήμου. Άρχισε δειλά, αλλά δυναμικά. Σιγά-σιγά άρχισε να φουντώνει. Συμμετείχαν πολλοί άνθρωποι, άλλος για να περνάει την ώρα του, άλλος για να κάνει δημόσιες σχέσεις, άλλος απλά γιατί αγαπούσε τη μουσική. Μέσα σε 15 περίπου μήνες εμφανίστηκε επτά φορές.

Όλα ξεκίνησαν από το μηδέν. Με μουσικά κομμάτια απλά και δύσκολα. Ελληνικά και ξένα. Οι παρουσιάσεις ήταν από καλλιτεχνική άποψη μέτριες. Ήταν όμως βασικά αξιοπρεπείς.

Η χορωδία έγινε με το πέρασμα των μηνών συνεκτική. Ένας ζωντανός οργανισμός. Τα μέλη της αγάπησαν και αγαπήθηκαν. Οι πρόβες έγιναν συχνότερες και χωρίς καλά-καλά να το καταλάβουμε η πρόοδος ήταν εμφανής. Τα κομμάτια έβγαιναν ευκολότερα. Ο παλμός της χορωδίας ως συνόλου είχε αντίκτυπο στην ερμηνεία των κομματιών. Τίποτα δεν θύμιζε τη χορωδία στο ξεκίνημά της.

Η διδασκαλία των μουσικών κομματιών ήταν το δυσκολότερο μέρος αυτής της χορωδίας. Οι περισσότεροι χορωδοί δεν γνώριζαν μουσική. Δεν διάβαζαν νότες. Δεν είχαν καμία μουσική παιδεία. Κι όμως, τραγουδούσαν. Και τραγουδούσαν καλά, γιατί αγαπούσαν αυτό που έκαναν. Και γιατί είχαν έναν άνθρωπο να τους καθοδηγεί και να τους εμπνέει. Άλλωστε, κανείς δεν είχε στόχο κάποιου είδους μουσικό πρωταθλητισμό. Κάναμε μουσική για εμάς, για την ψυχή μας.

Αυτό λοιπόν το όνειρο διήρκεσε μόλις 15 μήνες. Πριν από λίγες ημέρες, ο αντιδήμαρχος και Πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου, Τατιανός Μάγγος, μάς ανακοίνωσε την προσωρινή διακοπή της λειτουργίας της χορωδίας, για κάποιους απροσδιόριστους υπηρεσιακούς λόγους του δήμου. Αυτό ήταν! Σαν να έπεσε μια βόμβα στη χορωδία και διαλύθηκαν τα πάντα. Όλοι αντέδρασαν. Προκλήθηκε χάος. Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν. Ύστερα από πρωτοβουλία κάποιων χορωδών και για να μη διακοπεί η λειτουργία της χορωδίας, ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου αποφάσισε την αντικατάσταση της μαέστρου από άλλη, «με καλύτερες σπουδές, μεταπτυχιακά, μεγαλύτερο βιογραφικό, που θα πετύχει το ίδιο αποτέλεσμα με λιγότερες πρόβες και βέβαια το ρεπερτόριό της θα είναι αποκλειστικά ελληνικό». Όλοι καταλάβαμε βέβαια τι είχε συμβεί και ποιοι ήταν οι πραγματικοί λόγοι αυτής της κίνησης. Ας σημειωθεί ότι αυτούς τους 15 μήνες ο Πρόεδρος του Πολιτιστικού Κέντρου έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη χορωδία. Σε αυτό το διάστημα επισκέφτηκε τους χορωδούς ουσιαστικά μία (1) φορά! Και αυτή ύστερα από τις διαμαρτυρίες των χορωδών.

«Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» λοιπόν! Η μαέστρος δεν μάς κάνει. Παρουσιάζει ξένα κομμάτια που δεν αρέσουν στους ψηφοφόρους μας στο λαό. Τι είναι δηλαδή μια μαέστρος; Ένα μπουζί αυτοκινήτου που κάηκε. Την αλλάζουμε και δεν τρέχει μία. Φέρνουμε μια άλλη και συνεχίζει η μηχανή να δουλεύει κανονικά. Σαν να μην έγινε τίποτα.

Αχ, Τατιανέ, αν είχες λίγη ιδέα από πολιτισμό. Οι καλλιτέχνες δεν ανέχονται φίμωτρο. Η τέχνη είναι ελεύθερη, αν προσπαθήσεις να την χειραγωγήσεις, την πάτησες.

Λυπάμαι. Πρώτα-πρώτα γιατί χάθηκε μια νησίδα φωτεινή, μια όαση ελευθερίας και δημιουργίας σ’ αυτή τη νεκρή πόλη. Λυπάμαι που για άλλη μια φορά φορά, ο πολιτισμός πέφτει θύμα της πολιτικής και των πολιτικάντηδων. Λυπάμαι που ένας άνθρωπος με απίστευτη όρεξη για δουλεία θα θαφτεί πίσω από ένα γραφείο ενός περιφερειακού δήμου, κάτω από ένα πάκο χαρτιά, να βγάζει φωτοτυπίες ή να βάζει σφραγίδες. Λυπάμαι ακόμα περισσότερο για τους χορωδούς που κατάπιαν το χάπι και έκλεισαν το στόμα. Και λυπάμαι αηδιάζω με αυτούς που μεγαλόστομα εξαπέλυαν φιλιππικούς και στο τέλος χειροκρότησαν τον αντιδήμαρχο.

Δεν μετανιώνω για τη συμμετοχή μου στη χορωδία. Ήταν 15 ευχάριστοι μήνες. Μια φωτεινή περίοδος στη μαυρίλα αυτής της πόλης. Καλή συνέχεια!

Μέσα στον γριποπανικό, ακούμε και τους παπάδες να μιλούν για παθολογία, ιολογία, υγιεινή, επιδημιολογία, στατιστική, κ.λπ. Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς. Δε φτάνει που έχουν πατήσει πόδι στο κράτος, στη δημόσια διοίκηση, στη δημόσια οικονομία, στα κοινά, στην ψυχολογία μας, στις ζωές μας, θέλουν να βάλουν το χεράκι τους και στην επιστήμη. «Όξω ρεεε!» που έλεγε και ο Παπαγιαννόπουλος.

Λένε ότι στο internet δεν χάνεται τίποτα. Ό,τι και να γράψεις θα υπάρχει εις το διηνεκές -για να ακριβολογώ, όσο θα υπάρχει το ανθρώπινο γένος ή καλύτερα για όσο θα υπάρχει internet, σε οποιαδήποτε μορφή κι αν μετεξελιχθεί. Κάπου, σε κάποιον server, θα βρίσκονται κρυμμένα τα κείμενά σου, οι σκέψεις σου, η δουλειά σου. Κάτι σαν αθανασία δηλαδή -για να ακριβολογώ, αθανασία πνευματική, όχι σωματική.

Θα κάνω λοιπόν μία πρόβλεψη: μέσα στα επόμενα 100 χρόνια οι απόγονοί μου θα πηγαίνουν διακοπές -για να ακριβολογώ, θα έχουν τη δυνατότητα να πηγαίνουν διακοπές- στη Σελήνη ή στον Άρη. Αυτό!

Η πληροφορία αυτή λοιπόν θα επιζήσει στο internet για αιώνες και κάποιος μελετητής του μέλλοντος θα τη βρει και θα με ανακηρύξει προφήτη -για να ακριβολογώ, έναν από τους χιλιάδες προφήτες που έκαναν την ίδια σκέψη με μένα!

Κάποτε, ο πατέρας του κολλητού μου μού είχε πει μια ιστορία: μια φορά είχε πει στον πατέρα του ότι κάποτε ο Άνθρωπος θα πατήσει το πόδι του στο φεγγάρι! Τότε ο πατέρας του, αυστηρός, λιγομίλητος, βλοσυρός, «παλαιών αρχών», άνθρωπος της εκκλησίας, της οικογένειας και της βολής, τον κοίταξε με μάτια μικρά σαν καρφιά, συνοφρυωμένος, και χωρίς να πει λέξη, χωρίς να συσπαστεί ούτε ένας μυς του προσώπου του, τού έριξε ένα δυνατό χαστούκι που τον έκανε να στριφογυρίσει σα σβούρα. Ήταν το δυνατότερο χαστούκι που είχε φάει ποτέ. Λίγους μήνες αργότερα, η ανθρώπινη διανόηση, η επιστήμη, η τεχνολογία, ο ανθρώπινος νους με το ύψιστο επίτευγμά του, τον ορθολογισμό, έδινε το δυνατότερο χαστούκι που είχε φάει ποτέ ο σκοταδισμός, η συντήρηση, η δεισιδαιμονία, ο φόβος και η φαντασιοπληξία! Ένα χαστούκι τόσο δυνατό, που ο απόηχός του ακόμα συγκλονίζει!

Είκοσι φορές περιστράφηκε ο Γαλάζιος Πλανήτης γύρω από τον Ζωοδότη Αστέρα του. Χιλιάδες φορές περιστράφηκε γύρω από τον εαυτό του, κολυμπώντας στο κενό, στο άπειρο, στο άγνωστο. Ο πιστός σύντροφός του, έμπιστος, γκαρδιακός, κουβαλάει αγόγγυστα το δόρυ και γυρίζει κι αυτός γύρω από την ελκυστική ομορφιά του κυρίου του. Κρύβεται, φανερώνεται. Δεν μπορεί να ξεφύγει. Μάταια τραβάει τα νερά του.

Είκοσι χρόνια περιστροφές. Ασταμάτητες. Μα πάντα σταθερή πορεία προς το άγνωστο. Σταθερά.

Είκοσι χρόνια. Χιλιάδες περιστροφές. Μία πορεία. Και προχωράμε ακόμη…

Εχθές βράδυ προβλήθηκε έρευνα του Τάσου Τέλογλου στην εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» στον ΣΚΑΪ. Ο δημοσιογράφος παρουσίασε την κατάσταση στην ελληνική αγορά φαρμάκων και στις προμήθειες των νοσοκομείων. Αναφέρθηκε και στην εργασία των Γιαννακάκη & Ιωαννίδη την οποία είχα σχολιάσει πριν από αρκετούς μήνες. Τελικά η συγκεκριμένη εργασία είχε αντίκτυπο στον ιατρικό κόσμο.

Την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009 βρέθηκα στη γιορτή του Δήμου Θεσσαλονίκης για τα παιδιά των Παιδικών Σταθμών του. Ο χορός έγινε στη Λέσχη Αξιωματικών Θεσσαλονίκης, όπου είχαν μαζευτεί περίπου τριακόσια άτομα -τα μισά από αυτά παιδιά. Το γλέντι άρχισε γρήγορα με μεγάλη συμμετοχή των παιδιών. Όταν άρχισαν τα παρατράγουδα…
Διαβάστε την υπόλοιπη δημοσίευση »

Ύστερα από πολύ καιρό ξανά στο blog. Απουσίασα πολύ. Έλλειψη χρόνου, αλλά κυρίως έλλειψη έμπνευσης. Θα ξεκινήσω το γράψιμο το 2009 με ένα αίσθημα απαισιοδοξίας. Άλλωστε, δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς στη σημερινή συγκυρία που να ξεκινάει αισιόδοξα αυτή τη χρονιά: οικονομική κρίση, πόλεμος στη Μέση Ανατολή… Αλλά ας αρχίσω από το δικά μας, από το σπίτι μας.

Ποτέ δεν μού άρεσε η Θεσσαλονίκη ως πόλη όπου θα μπορούσα να ζήσω, να εργαστώ, να κάνω οικογένεια και να μεγαλώσω τα παιδιά μου. Όμως, συνήθως στη ζωή τα πράγματα μάς έρχονται αντίθετα απ’ ό,τι υπολογίζουμε. Έτσι κι εμένα οι συνθήκες με έφεραν να εγκατασταθώ σε αυτή την πόλη. Και έκλεισα ήδη είκοσι χρόνια!

Καταρχάς, θέλω να διευκρινίσω ότι δεν είμαι από τους ανθρώπους που γκρινιάζουν με όλους και με όλα. Ίσα-ίσα, είμαι αισιόδοξος, πιστεύω στον Άνθρωπο και στον ανθρώπινο Νου. Πιστεύω ότι η ανθρωπότητα βαδίζει πάντα μπροστά. Μερικές φορές πιο αργά, μερικές φορές γρηγορότερα, αλλά πάντοτε μπροστά. Ίσως κάποιες φορές κάνει βήματα «σημειωτόν», αλλά σε κάθε περίπτωση κοιτάζει μπροστά. Υπάρχουν βέβαια μεμονωμένες περιπτώσεις οπισθοδρόμησης, αλλά ο «μέσος όρος» βαδίζει μπροστά. Δεν μπορώ να συγκρίνω την Ελλάδα του σήμερα με αυτήν πριν από μία δεκαετία ή εικοσαετία. Δεν συγκρίνεται ο κόσμος με αυτόν παλαιότερων εποχών. Η ανθρωπότητα σε γενικές γραμμές προοδεύει.
Διαβάστε την υπόλοιπη δημοσίευση »

Φίλοι ρωτάνε γιατί δεν γράφω πια στο ιστολόγιο. Δεν τα παράτησα, δεν κουράστηκα. Απλά, δεν έχω κάτι να γράψω, δεν έχω έμπνευση. Οπότε, καλύτερη η σιωπή. Θα επανέλθω σύντομα…

- Μπαμπά, τι είναι αυτό;

- Μπαμπά, είσαι σίγουρος ότι δεν τη μεταμορφώνει κάποια νεράιδα;

Η μαγεία της βιολογίας!

Με τα χρόνια νιώθω ότι βαδίζω σε ένα ναρκοπέδιο. Κάθε λίγο, ένα δικό μου πρόσωπο πατάει πάνω σε μια νάρκη και χάνεται. Οι νάρκες πληθαίνουν. Τα πρόσωπα που χάνω κι αυτά πληθαίνουν. Περιμένω και τη δική μου νάρκη. Εύχομαι μόνο να την πατήσω γερά, στο κέντρο, να κάνει τη δουλειά της μια και καλή, χωρίς να την ταλαιπωρήσω.

Με τη Φανή βαδίσαμε μαζί στο ναρκοπέδιο για δεκαπέντε χρόνια. Βαδίσαμε καλά, άφοβα (τουλάχιστον έτσι νομίζω!). Περάσαμε μαζί πολλές όμορφες στιγμές. Η ανάμνησή της έχει χαραχτεί βαθιά στα κυκλώματα του εγκεφάλου μου. Αν τελικά είμαστε οι μνήμες μας, τότε η Φανή έχει διαμορφώσει σημαντικά αυτό που είμαι σήμερα. Και το απόσταγμα της ανάμνησής της είναι γλυκό.

Σήμερα η Φανή πάτησε τη δική της νάρκη. Υπέφερε τελευταία. Προσπάθησα να της απαλύνω τον πόνο. Έφυγε ήσυχα. Οι υπόλοιποι βαδίζουμε στο ναρκοπέδιο σιωπηλά. Κάποιοι ρωτάνε: Γιατί; Γιατί να υπάρχουν νάρκες; Πώς έγινε αυτό; Και συνεχίζουμε να βαδίζουμε στο ναρκοπέδιο.